ميان شعله ها چشمم به راهت گريه افشان شد
دو گيسو را سراسيمه به دست باد بسپردم
به روحم سايه ي سروت سراپا سايه افشان شد
شميمي زان دو گلگونت سفير باد مي آورد
ز بويش جام سرخ مي سراسر خنده افشان شد
ميان خنده و گريه نگه بر ديده ات كردم
به فريادي دل تنگم شرابي جرعه افشان شد
بنوشيدم از آن جامي جهان بر من گلستان شد
جدا شد جان زتن يكسر بسويت ذره افشان شد
دلارام
نوشتم كه مادر خوبم من كارهاي خلاف زيادي كرده ام لطفا مرا ببخش.!
همين روزها مادر گفت كه نامه ام را از بين نامه هاي قديمي پيدا كرده.
بعد از كلي خنديدن به ياد كودكي شيرينم افتادم كه بزرگترين گناهم شايد
نگاه كردن به انگور باغ همسايه بود!
اين روزها را نمي دانم كدام كارم گناه است؟
شايد آسوده زيستن بزرگترين گناهم باشد!
گرم نگاهش بودم كه دختر كوچكي از دور آمد با نخي آويزان از گوشش.دستمال مي فروخت.من و مادر هر دو اسم و سن و سالش را پرسيديم.فقط گفت اسمم زهراست.پرسيدم تنهايي اينجا تو اين هواي سرد چكار مي كند.اما پاسخش تنها نگاه سردي بود و بس.
جواب بقيه سئوالهايم همان نگاه سرد و خسته بود.آخر سر هم با نگاه عاقل اندر جاهلي ما را ترك كرد!
من مانده بودم ومادر و يك دنيا غصه و بي كسي دختر كوچك تنها.
باد برگها را ميان من ومادر مي رقصاند و سكوت ما آهنگ غربت دخترك را مي نواخت.
مي شورد.نمي دانم اين سفر رفتن است يا آمدن!
در سراي بخشش تو به رقص آورم.
نگاهت كه مي كنم دوباره تصميم مي گيرم كه تو را انتخاب
كنم.نمي دانم شايد دوباره در اوج ترديدم.
آن شب در تاريكي كلامت آرام زمزمه كردم تصميم شيرين
با تو بودن را.دلم را كه به سويت برگرداندم تو خوابيده بودي.
و من هم آرام در خود پيچيدم.
تو را به خوابت سپردم شايد شبي تو هم در اوج ترديد
تصميم بگيري كه بيداري را به خودت تقديم كني
جان شيرينم...
همچون طبيعت
مفهوم ناگزير صريحي دارد
او با شكست من
قانون صادقانه ي قدرت را
تاييد مي كند
(فروغ)
سبزي سوداي من از زير باران بودن است
خاطر خال من از زخمي ز خاران بودن است
غربت آرام من در غيب غاران بودن است
خسته از سرماي هرز و بي قرار بادها
مي روند و مي برند با خود مرا از يادها
رد پاي من بماند در عبور از سال ها
و چه مي دانستي كه من هر شب در سكوت به ياد دستان هميشه خسته ات
آرام مي گريستم.
